معاونت فرهنگی مدرسه علمیه الزهراء شاهین دژ

توبه

توبه، بازگشت به آغوش رحمت الهي و فرياد شور انگيز وصال و باز كردن ديده به روي مهربان‌ترين مهربان است. گذاردن سلاح عصيان بر زمين و دراز كردن دست آشتي به روي مهربان‌ترين مقتدر و پي بردن به پوچي خويش و عظمت خالق و بالا بردن دست تسليم در برابر مهر و قهر خدا است. توبه انتهاي كوچه‌ي بن بست گناه و عرق شرم حضور و مردن و زنده شدن و دست گذاردن بر زانوي استمداد براي برخاستن از زمين بي كسي است امّا نه!، توبه دست گيري از بنده‌ي سركش است، اعلام وفاداري پرودگار بي نياز به معشوق نيازمند خويش است. توبه تلنگر خدا براي پايان بخشيدن به قهر بندگان بي محبت است، توبه يادآور عهد شيرين بندگي و شفيعي از جانب خدا براي شفاعت بندگان در نزد خويش است و شكسته شدن بغضّ ربّ از فراق و اشتياقش به وصل بنده است.

اي خداي مهربان! اي مهربان‌ترين مهربانان! اي كه دامان پر مهرت جايگاه بندگان! اي كه به وصل مشتاق‌تر از هر مشتاق! اي كه رداي كبريائيت مافوق‌تر از آفاق! اي كه توبه‌ات بر توبه‌ي گنهكاران سبقت گرفته! اي بي نياز پر از ناز! پرواز را تا بيكران بر شكسته بالان پر سوخته از آتش فراق بياموز و ناتوانيشان را تو توان بخش، آمين.

به قلم: زهرا الماسیان، طلبه